Handelingen 5

SV¹ En een zeker man, met name Ananías, met Saffíra, zijn vrouw, verkocht een have;

SV² En onttrok van den prijs, ook met medeweten zijner vrouw; en bracht een zeker deel, en legde dat aan de voeten der apostelen.

SV³ En Petrus zeide: Ananías! waarom heeft de satan uw hart vervuld, dat gij den Heiligen Geest liegen zoudt, en onttrekken van den prijs des lands?

SV⁴ Zo het gebleven ware, bleef het niet uw; en verkocht zijnde, was het niet in uw macht? Wat is het, dat gij deze daad in uw hart hebt voorgenomen? Gij hebt den mensen niet gelogen, maar Gode.

SV⁵ En Ananías, deze woorden horende, viel neder en gaf den geest. En er kwam grote vrees over allen, die dit hoorden.

SV⁶ En de jongelingen, opstaande, legden hem samen, en droegen hem uit, en begroeven hem.

SV⁷ En het was omtrent drie uren daarna, dat zijn vrouw daar inkwam, niet wetende, wat er geschied was.

SV⁸ En Petrus antwoordde haar: Zeg mij, hebt gijlieden het land voor zoveel verkocht? En zij zeide: Ja, voor zoveel.

SV⁹ En Petrus zeide tot haar: Wat is het, dat gij onder u hebt overeengestemd, den Geest des Heeren te verzoeken? Zie, de voeten dergenen, die uw man begraven hebben, zijn voor de deur, en zullen u uitdragen.

SV¹⁰ En zij viel terstond neder voor zijn voeten, en gaf den geest. En de jongelingen, ingekomen zijnde, vonden haar dood, en droegen haar uit, en begroeven haar bij haar man.

SV¹¹ En er kwam grote vrees over de gehele gemeente, en over allen, die dit hoorden.

SV¹² En door de handen der apostelen geschiedden vele tekenen en wonderen onder het volk; en zij waren allen eendrachtelijk in het voorhof van Sálomo.

SV¹³ En van de anderen durfde niemand zich bij hen voegen; maar het volk hield hen in grote achting.

SV¹⁴ En er werden meer en meer toegedaan, die den Heere geloofden, menigten beide van mannen en van vrouwen.

SV¹⁵ Alzo dat zij de kranken uitdroegen op de straten, en legden op bedden en beddekens, opdat, als Petrus kwam, ook maar de schaduw iemand van hen zou beschaduwen.

SV¹⁶ En ook de menigte uit de omliggende steden kwam gezamenlijk te Jeruzalem, brengende kranken, en die van onreine geesten gekweld waren; welke allen genezen werden.

SV¹⁷ En de hogepriester stond op, en allen, die met hem waren (welke was de sekte der Sadduceën), en werden vervuld met nijdigheid;

SV¹⁸ En sloegen hun handen aan de apostelen, en zetten hen in de gemene gevangenis.

SV¹⁹ Maar de engel des Heeren opende des nachts de deuren der gevangenis, en leidde hen uit, en zeide:

SV²⁰ Gaat heen, en staat, en spreekt in den tempel tot het volk al de woorden dezes levens.

SV²¹ Als zij nu dit gehoord hadden, gingen zij des morgens vroeg in den tempel, en leerden. Maar de hogepriester, en die met hem waren, gekomen zijnde, riepen den raad tezamen, en al de oudsten der kinderen Israëls, en zonden naar den kerker, om hen te halen.

SV²² Doch als de dienaars daar kwamen, vonden zij hen in de gevangenis niet; en keerden weder, en boodschapten,

SV²³ Zeggende: Wij vonden den kerker wel met alle verzekerdheid toegesloten, en de wachters buiten staande voor de deuren; maar als wij die geopend hadden, vonden wij niemand daarbinnen.

SV²⁴ Toen nu de overste des tempels, en de overpriesters deze woorden hoorden, werden zij twijfelmoedig over hen, wat dit toch worden zou.

SV²⁵ En er kwam iemand, en boodschapte hun, zeggende: Ziet, de mannen, die gij in de gevangenis gezet hebt, staan in den tempel, en leren het volk.

SV²⁶ Toen ging de hoofdman heen, met de dienaren, en bracht hen, doch niet met geweld; want zij vreesden het volk, dat zij niet gestenigd zouden worden.

SV²⁷ En als zij hen gebracht hadden, stelden zij hen voor den raad; en de hogepriester vraagde hun,

SV²⁸ Zeggende: Hebben wij u niet ernstig aangezegd, dat gij in dezen Naam niet zoudt leren? En ziet, gij hebt met uw leer Jeruzalem vervuld, en gij wilt het bloed van dezen Mens over ons brengen.

SV²⁹ Maar Petrus en de apostelen antwoordden, en zeiden: Men moet Gode meer gehoorzaam zijn, dan den mensen.

SV³⁰ De God onzer vaderen heeft Jezus opgewekt, Welken gij omgebracht hebt, hangende Hem aan het hout.

SV³¹ Deze heeft God door Zijn rechterhand verhoogd tot een Vorst en Zaligmaker, om Israël te geven bekering en vergeving der zonden.

SV³² En wij zijn Zijn getuigen van deze dingen; en ook de Heilige Geest, Welken God gegeven heeft dengenen, die Hem gehoorzaam zijn.

SV³³ Als zij nu dit hoorden, barstte hun het hart, en zij hielden raad, om hen te doden.

SV³⁴ Maar een zeker Farizeeër stond op in den raad, met name Gamaliël, een leraar der wet, in waarde gehouden bij al het volk, en gebood, dat men de apostelen een weinig zou buiten stellen.

SV³⁵ En hij zeide tot hen: Gij Israëlitische mannen! ziet voor u, wat gij doen zult aangaande deze mensen.

SV³⁶ Want vóór deze dagen stond Theúdas op, zeggende, dat hij wat was, dien een getal van omtrent vierhonderd mannen aanhing; welke is omgebracht, en allen, die hem gehoor gaven, zijn verstrooid en tot niet geworden.

SV³⁷ Na hem stond Judas de Galileeër op, in de dagen der beschrijving, en maakte veel volk afvallig achter zich; en deze is ook vergaan, en allen, die hem gehoor gaven, zijn verstrooid.

SV³⁸ En nu zeg ik u: Houdt af van deze mensen, en laat hen gaan; want indien deze raad, of dit werk uit mensen is, zo zal het gebroken worden.

SV³⁹ Maar indien het uit God is, zo kunt gij dat niet breken; opdat gij niet misschien bevonden wordt ook tegen God te strijden.

SV⁴⁰ En zij gaven hem gehoor; en als zij de apostelen tot zich geroepen hadden, geselden zij dezelve, en geboden hun, dat zij niet zouden spreken in den Naam van Jezus; en lieten hen gaan.

SV⁴¹ Zij dan gingen heen van het aangezicht des raads, verblijd zijnde, dat zij waren waardig geacht geworden, om Zijns Naams wil smaadheid te lijden.

SV⁴² En zij hielden niet op, allen dag, in den tempel en bij de huizen, te leren, en Jezus Christus te verkondigen.